Home  »  Nieuws  »  Caroline mom – van ktt naar ahoy

Nieuws

Caroline Mom – van KTT naar AHOY

03-07-2015
Turnster Caroline Mom beëindigde laatst bij de AHOY-Cup haar (landelijke) turncarrière. Hieronder een verslag van 20 jaar turnen, gezien door de ogen van haar vader.

Met haar moeder Gina, die ook al van jongs af aan lid is van OKK en mij als vader, sportleraar  en turntrainer, was het eigenlijk onvermijdelijk dat Caroline begon met turnen zodra dit kon. Thuis draaide ze in haar eerste gympakje  – tot vermaak van ons als ouder - al oefeningen  op muziek in elkaar. De koddige video ervan is helaas ooit gewist of kwijtgeraakt.

Bijna zes jaar was ze toen ze mee mocht doen met een selectietest. Hoewel lang niet de beste, mocht ze blijven met de mededeling dat de A-selectie waarschijnlijk te hoog gegrepen zou zijn, maar dat ze voorlopig bij de meisjes van het kringturntoernooi mocht gaan trainen. Daar, bij het KTT, deed ze ook haar eerste wedstrijden met steevast Gina en mij als trouwe supporter.

 

Ze deed het redelijk goed, eindigde in de middenmoot en maakte goede vorderingen. Daardoor mocht ze uiteindelijk toch doorstromen naar de A-selectie. Naast mij had ze o.a. Liesbeth, Esther en Anuschka als trainer en al snel bleek dat ze haar plekje had gevonden tussen de andere turnsters en op wedstrijden goed mee kon komen. Vanaf het jaar dat ze 9 werd ging ze ook regionaal en later landelijk meedoen in de verplichte oefenstof. Hoewel ze altijd de oefenstof goed beheerste en ook al onderdelen mocht oefenen voor het jaar erop, bleek het voor haar toch moeilijk om het podium te bereiken. Ik herinner me nog wel de eerste bronzen medaille op een landelijke voorwedstrijd. Ze was maar wat trots en wij als ouders natuurlijk ook.

Met trainingsmaatjes als Lotte Monshouwer en Marlot Warso, die net als Caroline het beste uit zichzelf wisten te halen, ging het niveau flink omhoog.  Brug en sprong waren al snel haar favoriete onderdelen, maar ook op vloer kon ze goed uit de voeten. Landelijk werd ze op dit toestel echter vaak laag gewaardeerd. De overstap van de verplichte oefenstof, waar ze uiteindelijk een paar keer de finale weet te behalen, naar de vrije oefenstof was even schrikken. Ik zie ze nog schuchter oplopen achter de getalenteerde turnsters van St. Mauritius uit Volendam, die al een hele of zelfs anderhalve schroef op vloer turnden, terwijl Caroline  en wij al blij waren met een gestrekte salto.

 

Allengs ging het beter en toen we het systeem Nationale Wedstrijd sport (NWS) kregen, werd Caroline ingedeeld in de categorie NWS1, samen met een aantal andere turnsters, die echter in de loop van de jaren allemaal afstroomden naar NWS2, dat gelijk stond aan de latere 3e divisie. Caroline  deed intussen gewoon haar ding en wist steeds vaker het podium te bereiken. In de tweede divisie  had ze stevige concurrentie, maar wist ze soms op sprong iedereen met haar tsukahara `s te verslaan en op een halve finale zelfs een zilveren medaille in de wacht te slepen. De komst van trainster Anouk had daar zeker iets mee te maken. Zij zorgde ervoor dat Caroline moeilijkere oefeningen ging turnen en samen met de choreografie, verzorgd door Heleen (die haar sporen voor OKK ook als jurylid meer dan heeft verdiend) , lukt het nu ineens wel om op vloer goed te scoren.

Caroline besloot na de HAVO in de voetsporen van mij te treden en ging studeren aan de HALO, waar ze in 4 jaar tijd haar diploma voor gymdocent behaalde. Intussen deed ze na weer een nieuw turnsysteem een tweetal jaren mee in de 3e divisie, waar ze met regelmaat het hoogste treetje van het podium mocht beklimmen en het goud kreeg omgehangen. Uiteindelijk – en terecht – moest ze weer promoveren naar de tweede divisie. Waar menig turnster na het behalen van het diploma op de middelbare school de turnsport vaarwel zegde (en sommigen nog eerder, waar ik zelf maar moeilijk begrip voor op kan brengen, maar goed dat is mijn probleem) ging Caroline vrolijk door en samen met o.a. Marlot en Marleen werd een zesde plaats behaald bij de clubteamkampioenschappen.

 

Na het behalen van haar 9e finale wilde ze doorgaan totdat ze haar 10e finale  had bereikt. Toen dat twee jaar terug niet lukte en ze na de halve finale af moest haken, was de teleurstelling groot, maar plakte ze er uiteindelijk toch weer een jaar aan vast om haar doel te verwezenlijken. Met haar moeder  en haar vriend Sytse steevast als supporters op de tribune draaide ze vorig jaar erg goed. Haar moeder beleefde overigens elke wedstrijd door de zoeker van de video en zag het later thuis dan pas in het “echt”. Sytse zei altijd dat Caroline maar eenmaal van de balk mocht, namelijk bij haar afsprong. Iets wat erg vaak lukte ook. Elk jaar probeerde ze iets nieuws te leren en de salto achterover op balk was zeker een waardevolle toevoeging . Toen ze vorig jaar zich wist te kwalificeren via een top-tien notering op de halve finale was ze dolblij en ikzelf ook. Omdat haar vriend op de tribune zat, viel mij de eer te beurt om als eerste om de hals gevlogen te worden. Iets wat ik niet geheel met droge ogen onderging en probeerde te verbergen. Jammer genoeg had Anouk het toch gezien, merkte ik later. Tevens behaalde ze voor het eerst de toestelfinales bij sprong en vloer. Vooral dat laatste deed zowel Caroline als ons als trainers goed.

Met 10 finales op zak, besloot ze afgelopen seizoen toch nog een jaar door te gaan. Ikzelf had daar als vader gemengde gevoelens over. Tot tweemaal toe raakte ze geblesseerd, iets waar ze daarvoor nauwelijks last van had gehad. De blessures waren volgens mij het gevolg van een verminderde coördinatie doordat ze oververmoeid was. Niet zo gek als je vier dagen per week gymdocente bent, drie keer per week lesgeeft, zelf driemaal traint, een huis hebt gekocht en na een paar maanden verbouwen samen gaat wonen. Verder helpt een streven naar perfectie  - normaal eigenlijk best een goede eigenschap - ook niet als je het rustiger aan zou moeten doen. Toch wist Caroline in januari net op tijd hersteld te zijn om zich via de regiowedstrijd te plaatsen voor de landelijke wedstrijden. Bij de kwartfinales draaide ze misschien wel haar beste wedstrijd ooit en veroverde zilver. In de halve finale werd het tot aan het einde toe spannend, maar ondanks een minder hoge score bij brug  reikte ze tot aan de 12e plek. Net voldoende voor het behalen van haar 11e finale, met als toetje een toestelfinale op sprong.

 

De finale in Hoofddorp had haar laatste wedstrijd moeten worden. Ze turnde een uiterst stabiele wedstrijd en werd verrassend 7e in het eindklassement, de hoogste score van alle finales in de 2e divisie. Daardoor mocht ze ook meedoen aan de AHOY-Cup, iets wat ze nog nooit bereikt had. Ook ik vond het een hele eer daar te mogen staan. Op 20 juni turnde ze daar temidden van 32 turnsters – voor het grootste deel uit de 1e divisie – haar laatste landelijke wedstrijd. Na sprong en vloer stond ze nog 10e, maar in het geweld van dubbele salto ’s op vloer en brug en salto ’s op balk was zo ’n notering niet meer haalbaar na brug en balk. Eindcore: 29e.  Bij het inturnen opbrug turnde ze haar beste oefening ooit, maar op de wedstrijd had ze helaas een stop. Wel turnde ze op de hoge ligger de combinatie los-om-handstand-reus-salto hele schroef af. Met deze reus troefde ze eindelijk ook Michel af, haar voormalig turntrainer op de HALO, die elk jaar wel een keertje zeurde of ze de reus nu al kon. Al met al een mooie beloning voor haar jarenlange inzet en gedrevenheid.

 

Nu heeft Caroline echt een punt gezet achter haar landelijke optreden.  Zoals Anouk gisteren als zei: “Het is goed zo”. Gina en ik sluiten ons hierbij aan. We zijn als ouders ontzettend trots op haar en kijken terug op 20 jaar turnervaringen, die vooral “ups” kenden en weinig “downs”. Ikzelf vond het een voorrecht om haar als trainer, maar ook als vader te mogen trainen. Het was leuk om samen naar de training te gaan of ervandaan te komen. Niet altijd hadden we hetzelfde gevoel, soms had ik lekker getraind en zei Caroline :”Nou, ik vond het niet bijzonder”, soms vond zij de training lekker gaan en ik dan juist weer niet. Echte problemen hebben we nooit gehad en dat is toch ook weer fijn. Net zoals de steun die we van Gina kregen, wanneer we weer eens vroeger of later wilden eten. Met een vrouw, die mij onvoorwaardelijk steunt in mijn hobby OKK ( en ook bij de vele andere hobby’s), een zoon, waarmee ik zaalvoetbal heb gespeeld en soms nog tennis –wat meestal uitloopt op een hopeloos verloren potje – en een dochter waarmee ik 20 jaar twee- tot driemaal in de week in de turnzaal was, realiseer ik me dat ik een bevoorrecht man ben. Ik heb ervan genoten en zal deze tijd in mijn herinnering blijven koesteren. Ik vergeet bijna één ding en dat is excuus aan mijn schoonzoon vragen voor alle uren die we onderweg naar een wedstrijd alleen maar over OKK hebben gepraat. 

En hoe gaat het nu verder? Caroline blijft de onderbouw trainen. Daar zal ze zeker veel plezier uit kunnen halen en op een andere manier haar turnhobby voort mee zetten. Ze blijft zelf nog eenmaal per week trainen en doet wellicht nog met de competitie mee volgend seizoen. Ikzelf zal het ooit eens af gaan bouwen en hierin kan Caroline ook een rol gaan spelen. Voorlopig sluiten we een mooie periode af en zien wel wat de toekomst brengt.

 


« terug