Home  »  Nieuws  »  Hans mom gestopt met training geven

Nieuws

Hans Mom gestopt met training geven

20-11-2016
Hans Mom gestopt met training geven
Gina heeft als secretaresse gevraagd of Hans iets wilde schrijven voor de site. Hieronder zijn verhaal:

Iedereen die op de uitvoering was of regelmatig De Werf op woensdag of vrijdag bezoekt heeft het natuurlijk al meegekregen dat ik ben gestopt met training geven aan de selectie. Na 45 jaar werd het vooral fysiek een opgave en dus tijd om het stokje over te geven. Het is niet iedereen gegeven het zolang vol te kunnen houden, dus heb ik er vrede mee. Er zijn diverse redenen te noemen waarom ik het zolang heb volgehouden.

Ten eerste vind ik sporten leuk, maar nog leuker is het anderen iets aan te leren. Niet voor niets ben ik gymleraar geworden, waarbij de twee net genoemde aspecten in je beroep ruimschoots een plaatsje gegeven kunnen worden. OKK speelde hierin een centrale rol. Na op 7-jarige leeftijd met het turnen in aanraking te zijn gekomen, ging het eigenlijk vanzelf. Zelf was ik niet extreem goed in turnen, ik vond het vooral leuk en regionale, laat staan nationale wedstrijden heb ik nooit gedaan.  Dat ik ooit clubkampioen ben geworden, kwam meer doordat er maar  drie deelnemers waren.
De keuze voor de academie voor lichamelijke opvoeding in Den Haag lag dus ook voor de hand. Daar ben ik zelf beter gaan turnen, maar leerde vooral veel over bewegingsleer en mechanica, iets wat je ontzettend helpt om turnen te begrijpen en bij anderen te kunnen verbeteren. Voor mijn opleiding was ik al als hulpje begonnen bij de selectie in Slikkerveer en zo kon ik wat ik leerde op de academie goed toepassen op de trainingen. Zo leerde ik bij psychologie van de latere professor Pijning over momentaanpakkers en foutenanalyseerders. De eerste groep heeft meer aan een voorbeeld en dat dan vele malen nadoen totdat het lukt, de tweede groep heeft meer aan verbale instructie en constante feedback na de uitvoering. Op de selectie zaten toen twee uitgesproken voorbeelden, van elke groep één. Sandra Vlasveld was een momentaanpakker pur sang. Als zij een schroefsalto deed en ik naar haar beleving vroeg, vertelde ze mij dat ze maar wat deed. Heleen Bervoets – ja, de Heleen waar ik dus zolang les mee heb gegeven – was een echte foutenanalyseerder. Als ik haar een aanwijzing gaf bij diezelfde schroefsalto, dan deed ze er iets mee en kon het dus vertalen naar een aanpassing in de beweging.

De tweede reden dat ik het zolang heb volgehouden is het feit dat ik me altijd omgeven wist met mensen (train(st)ers, bestuursleden, turnsters) die hetzelfde doel als ik voor ogen hadden. Hoewel sommigen mij misschien een einzelgänger vinden - begrijpelijk want ik vind het best fijn om een aantal zaken lekker op eigen wijze te doen, zeg gerust eigenwijs te doen – floreer ik het best als ik in een team zit waarbij we met z’n allen iets voor elkaar proberen te krijgen. Dan wil ik ook erbij zijn om het uit te denken, daarna vooral om het uit te voeren en tenslotte het ook tot het eind toe mee te maken. Dat iedereen daaraan bijdraagt vanuit zijn eigen sterke kanten maakt het dynamisch en uitvoerbaar. Bij de selectietrainingen kon ik dan ook altijd leunen op anderen die beter waren in het vangen van sommige elementen, in het jureren of in de choreografie. Het zwaartepunt van mijn bijdragen lag dan op één van de andere terreinen van het training geven.

Een derde reden is het denk ik toch wel het feit dat mijn eigen dochter 20 jaren lang ook een deel uitmaakte van de selectie. Gelukkig heb ik haar nooit alleen les hoeven te geven, want dat lijkt mij noch voor haar, noch voor mij een ideale situatie. Maar dat ik haar mocht trainen in combinatie met één of meer anderen heb ik altijd als een voorrecht beschouwd. Dat ze daarbij zelf ook veel plezier kon putten uit het turnen en zeker niet onverdienstelijk presteerde, maakte het alleen maar leuker en gemakkelijker vol te houden. Samen sporten met je kind is sowieso geweldig. Met mijn zoon heb ik een aantal jaren zaalvoetbal gespeeld en ook dat is me erg goed bevallen. We hebben het nog regelmatig over de vader-zoon-één-tweetjes, die we regelmatig met succes uitvoerden.

Een vierde reden en zeker niet de onbelangrijkste is het plezier waarmee getraind werd door de turnsters en de opmerkingen die er soms werden gemaakt. Ik zal er een paar noemen. Toen ik ooit tegen drie jonge turnsters zei dat ik het best wel gemeen vond dat zij alle drie haren tot halverwege hun rug hadden en ik het moest doen met de restanten van weleer, zei één van hen: “Nou, dan laat je het toch ook groeien!”. Daar genoot ik van en nog, zoals u merkt.
Eén van de onderbouwturnsters mocht een keertje meedoen met de bovenbouw. Toen ze met een gezicht als een oorwurm werd opgehaald door haar moeder, vroeg die aan haar: “Was het niet leuk?”. Daarop zei de turnster: “Nee helemaal niet.” Waarop haar moeder zei: “Ik begrijp het niet, Hans was er toch ook, die maakt altijd grapjes”. Het antwoord was: “Ja, maar hij is de enige die daarom lacht!” Geweldig vind ik dat.
Nog een laatste voorbeeld. Een turnster vertelde me dat ze mij als kind een wondertrainer vond. Toen ik vroeg waarom, vertelde ze dat ik weleens bij de kleintjes kwam en haar dan een aanwijzing gaf, waardoor ze een onderdeel dat maar niet wilde lukken in één keer wel kon. Ik kon het niet laten
  haar te vertellen dat die wonderen nu ze bij de bovenbouw trainde op zich lieten wachten. “Ja, dat is dan weer jammer”, was haar commentaar. Dit soort interactie tussen de turnsters en mij, daar heb ik van genoten en dat ga ik natuurlijk missen. Dat is niet meer.

Een laatste reden, die ik meld is de steun die ik van thuis heb gekregen. Gina is al net zo besmet met het OKK-virus als ikzelf en omdat ik al trainingen gaf toen we elkaar leerden kennen, was het voor haar vreemd toen ik bij eerdere momenten al eens aangaf te willen stoppen. Zij wist me dan altijd weer te motiveren, ging achter mijn rug om anderen porren om mij te ontlasten (ik stelde dat zeer op prijs naderhand) en gaf altijd redenen genoeg op om weer door te gaan. De vele keren dat zij mee was naar wedstrijden was natuurlijk ook een stimulans. OKK was en is nog steeds een deel van ons leven. Voor haar als secretaresse zeker, voor mij wat minder nu, maar ik blijf wel op de achtergrond beschikbaar voor hand- en spandiensten. In een gat zal ik niet vallen, denk ik. Met hobby ’s als tennissen, zwemmen, fotograferen, puzzelen, mijn eigen website en niet te vergeten vooral het vogels kijken, blijft er genoeg te doen.

Was het altijd leuk? Nee, natuurlijk niet. Soms was het moeilijk een gestopte trainster te vervangen, en kwam er meer op mijn bordje dan ik wilde. Soms waren er wrijvingen tussen turnsters die minder gemotiveerd waren, soms schuurde het met ouders, die andere inzichten hadden dan wij. Ook was het lastig voor mij om gemotiveerd te blijven als turnsters stopten. Toen een grote groep senioren hun tijd erop hadden zitten en gingen studeren was het lastig voor mij om de draad weer op te pakken en opnieuw te beginnen, want het niveau van turnen dat zij hadden, was bij de jongeren nog lang niet aanwezig. Had ik daar nog enigermate vrede mee, nog moeilijker vond ik het om te gaan met turnsters die – naar onze mening (ik zeg met opzet onze) – voortijdig stopten. De opgegeven redenen strookten veelal niet met de instelling die er werd verwacht bij een selectieturnster. Tijden veranderen wat dat betreft en net als in de maatschappij staat het individu centraal en kiest men voor zichzelf. Daarbij is het gemakkelijker te switchen, dan een hobbel te nemen en door te zetten. Jezelf als standaard zien (wat je niet moet doen), draagt daaraan niet bij en maakte het voor mij soms moeilijk. Gelukkig waren dit soort zaken niet vaak aan de orde en overheerste het positieve gevoel.

Tenslotte rest mij iedereen (nogmaals) te bedanken voor alle fijne jaren van trainen, de inzet, de collegialiteit, de prettige sociale contacten en het leuke afscheid dat ik op de uitvoering heb gekregen samen met alle cadeaus die ik mocht ontvangen. Voor alle trainsters hebben Gina en ik gisteren een high-tea gegeven bij van der Valk als dank voor de samenwerking. Het was erg gezellig en ik heb ervan genoten. Ik kijk ook uit naar de reünie die het bestuur op 4 februari wil organiseren, waarbij alle oud-turnsters die op de selectie hebben gezeten bij mij en de andere trainsters hartelijk welkom zijn. Opgeven kan via het emailadres ginamom@xs4all.nl


« terug