Home  »  Nieuws  »  Reünie met lintje

Nieuws

Reünie met lintje

09-02-2017
Afgelopen zaterdag was het zover. De allereerste OKK-reünie. Ter ere van het afscheid van mij als trainer had het bestuur op de uitvoering beloofd op 4 februari een reünie te organiseren. Het werd een memorabele middag.

Ik had al begrepen dat onze voorzitter Bianca, bestuurslid en trainster Liesbeth. mijn vrouw Gina en dochter Caroline in de organisatie zaten. Had ik aanvankelijk nog wat namen genoemd, allengs besloot ik nadat ik gehoord had dat Caroline en Heleen via Facebook en andere kanalen turnsters hadden benaderd en gevonden, dat ik me er beter niet mee kon bemoeien. Ik zou me laten verrassen. Af en toe zag ik wel een bericht op Facebook of viel er een mailtje in de inbox met een bekende naam. De avond van tevoren had ik een tennistoernooi. Iemand had de aankondiging in De Combinatie gezien en zei: “Jij hebt een feestje morgen, zag ik in de krant”, waarop een kennis zei: “Dat wordt enveloppen in je jasje stoppen!”. Mijn reactie daarop: “Nou echt niet. Ze hebben bij de uitvoering al afscheid van me genomen, nu gaat het vooral om de reünie!” Niets was minder waar zou blijken.  

Toen ik zaterdagmiddag samen met Gina richting sportzaal de Werf reed, wist ik dus grotendeels niet wie er zouden zijn. Ik dacht nog wel even: “Het had ook leuk geweest juryleden van vroeger uit te nodigen, maar verder wilde ik niet speculeren”. Toen ik de zaal binnen kwam, even voor drie uur, was het best wel rustig. Wel waren mijn zoon Erik, mijn schoonzoon Sytse en schoondochter Daphne er ook. “Wat doen jullie hier?”, was mijn reactie, waarop Gina zei dat ze er toch ook bij hoorden en dat Erik foto ’s zou maken. Mocht er al enige argwaan geweest zijn, dan was die direct al weer weg.

Ik zag bij het “receptie”-boek een groepje dames staan, die ik direct herkende als oud-turnsters. Ik wist zowaar alle namen. Ik vroeg me af of dat voor iedereen die middag zou gelden. De stroom bezoekers kwam op gang en al snel stond er een lange rij. Naast de vele oud-turnsters waren er ook een aantal (oud-)bestuursleden en verrassend genoeg enkele turnbekenden uit het rayon en zowaar ook een oud-jurylid. Sommigen had ik helemaal niet verwacht.

Ik kreeg lovende woorden en een bos bloemen tijdens het openingswoord van Bianca. Daarna werd een leuke demonstratie gegeven door de oudste meiden van de selectie en de sfeer zat er meteen goed in, mede door de slideshow op het grote scherm met foto ’s van “oudheden”, die door Caroline verzameld waren en aan belangstelling geen gebrek hadden. Al pratend en handenschuddend, waarmee ik met veel plezier de rij wachtenden probeerde te verkleinen, zag ik in mijn ooghoek ineens in ganzenmars mijn broer, mijn zussen en alle schoonfamilie binnenkomen, voorafgegaan door twee mensen, die duidelijk van de pers waren, gezien de fototoestellen, die ze bij zich hadden. Nog voor ik kon bedenken wat zij hier deden, zag ik plotseling de burgemeester staan. Toen wist ik wel hoe de vlag erbij hing en besloot van de komende momenten te gaan genieten.

De burgemeester nam het woord en somde een aantal van mijn activiteiten op, die onder het kopje vrijwilligerswerk te boek staan. Ondertussen zag ik ook een vijftal mannen van de vogelwerkgroep staan. Mijn “vogeltel-werk” was ook meegenomen in de aanvraag bleek. Ik protesteerde nog zachtjes dat al het genoemde nooit door mij alleen was gedaan, maar altijd in gezamenlijkheid. Dat werd door burgemeester Attema als cliché weggewimpeld en al snel had ze mij de koninklijke onderscheiding opgespeld en kreeg ik nogmaals bloemen uitgereikt. Ik hoop dat de geïmproviseerde en onvoorbereide speech die ik daarna hield, waarbij ik een voorval met een oud-turnster dankbaar als kapstok gebruikte - excuus nog hiervoor – niet te lang en als saai is ervaren.

Aansluitend kreeg ik uit handen van Caroline een door haar samengesteld fotoboek met bijdragen van (oud-)turnsters, turnvrienden, collegatrainsters, (oud-)bestuursleden en van Gina. Ook van Liesbeth, waarmee ik het langst heb lesgegeven, kreeg ik een leuke toespraak. Daarna was het weer handen schudden, felicitaties in ontvangst nemen en voor mijn doen heel veel zoenen. Iets wat ik tijdens mijn lange tijd als trainer altijd zoveel mogelijk vermeden had. Het werd wat later dan gepland en de laatsten hadden eigenlijk nog geen zin naar huis te gaan.

Na afloop ben ik met het gezin uit eten gegaan en thuisgekomen had ik pas tijd om alles goed te bekijken. Die kennis van de tennis had toch gelijk gekregen, onverwachts had ik toch heel veel cadeaus gekregen. Van onschatbare waarde is voor mij het fotoboek, waar iedereen op zijn eigen originele wijze een weerslag van de ervaringen tijdens trainingen, wedstrijden of bestuursactiviteiten heeft neergeschreven. Ik heb het boek inmiddels al meerdere keren in mijn handen gehad en bijdragen steeds opnieuw gelezen! Niet te vergeten ook het leuke filmpje dat Anouk samen met de meiden en de leiding in elkaar zette. Allemeel herkenbare zaken die mij typeren. Zowel in het fotoboek als in het filmpje is veel werk gestopt en met succes, waarvoor mijn hartelijke dank! Natuurlijk ben ik ook erg blij met het lintje als blijk van waardering. Ik wil langs deze weg dan ook iedereen bedanken voor alles wat er is georganiseerd, voor wat er is gezegd en voor de vele cadeaus die ik mocht ontvangen. Bijzondere dank gaat uit naar Bianca, Liesbeth, Caroline en Gina, die de kar hebben getrokken van deze reünie, maar natuurlijk ook alle andere (bestuurs-)leden die hun steentje hebben bijgedragen.

Het allermooiste wat mij echter bij is gebleven, bleek uit alle mooie woorden, uit de teksten in het fotoboek, de foto ’s, de gesprekken en de reacties achteraf. Veel mensen hebben geweldige herinneringen aan hun turntijd, putten daar veel positiefs uit en denken met veel plezier eraan terug. Dat ik daar een bijdrage aan mocht leveren of er deel vanuit mocht maken, zie ik als een groot voorrecht, dat ik nog lang zal koesteren. Bedankt allemaal!

Hans Mom


« terug